با شیوع بیماری کرونا و تعطیل شدن روند آموزشی به صورت حضوری، سیستم آموزشی دانشگاه‏ها به سمت برگزاری کلاس‏ها به صورت مجازی تغیر رویه دادند. برگزاری مجازی کلاس‏ها نیازمند زیرساخت‏های قوی برای پوشش حداکثری دانشجویان بود. این امر مستلزم تعبیه سرورهای قدرتمند و ساخت سامانه‏ای جامع برای حضور دانشجویان داشت. از روزهای ابتدایی که سامانه آموزش مجازی برخی از دانشگاه‏ها شروع به کارکرد تا به امروز که تفریباً امتحانات دانشجویان هم در بستر این سامانه برگزار شدند می‏توان نسبت به کارکرد پشتیبانی و مسئولین این سامانه نگاهی نقادانه و تحلیلی داشت.

TAMO

در روزهای ابتدایی علی رغم تلاش دست اندرکاران این سامانه برای برقراری ارتباط مجازی استاد و دانشجو شاهد قطعی‏های مقطعی در روند کلاس‏ها بودیم. در ادامه تلاش دست اندرکاران برای راه اندازی سامانه ال ام اس دانشگاه و بارگذاری کلاس‏ها بر روی آن و آموزش‏های مکرر از سوی کانال‏های تشکیل شده برای دانشجویان بازهم ضعف اطلاع رسانی در ابلاغ اخبار مشاهده می‌شد.

از طرف دیگر آشنا نبودن اساتید با شیوه تدریش آنلاین از دیگر معضلات برگزاری کلاس مجازی بود. گاهی پیش می‏آمد کلاس‏ها با تاخیر حدود ۴۵ دقیه‏ای برگزار می‏شد و اساتید گمان می‏بردند چون قرنطینه هست دیگر دانشجویان کارهای غیر درسی ندارند و موظف هستند عین آن ۴۵ دقیقه را پشت سیستم منتظر بمانند! من باب همین موضوع عده‏ای از دانشجویان که شاغل بودند و برای تایم کلاس‏های خود برنامه ریخته بودند به مشکل خوردند!

معضل دیگر سیستم آموزش مجازی رفتار اساتید در مقابل دانشجویان بود. در اکثر قریب به اتفاق کلاس‏ها با مشکل قطعی صدا و درخواست مکرراساتید به ارسال عدد ۱ و ۰ برای بیان قطع و وصل و بودن صدا می‏توان اشاره کرد که البته دانشجویان از آن به عنوان لحظات مفرح یاد می‏کنند!

تکلیف‏هایی با حجم نامتناسب نسبت به انچه اساتید تدریس می‏کردند نیز بخش دیگری از معضلات روزهای انتهایی ترم بود. روش اساتید در تعیین کارکلاسی متفاوت گزارش شده اما اکثر اساتید عمومی در سامانه ال ام اس با بارگذاری تکلیف سنگین آن هم به صورت تحقیق و در نظر گرفتن بارم بسیار پایین نمره معضلی مضاعف بر موارد قبل می افزودند.

درباب راه‏های ارتباطی اساتید با دانشجویان عده‏ای از اساتید همراهی لازم را داشتند اما اساتیدی هم بودند که دانشجویان با هزار لینک و آدرس توانسته بودند فرض مثال ایمیل استاد را پیدا کرده و مشکل یا درخواست خود را مطرح کنند که دست آخر هم با عدم پاسخ گویی استاد محترم مواجه می‏شدند.

در کل اگر بخواهیم یک جمع بندی نسبت به این قضایا داشته باشیم نخست باید اشاره کرد که برخی دانشگاه‏ها که دارای منابع و امتیازات بالایی در میان دانشگاه‏های کشور هستند، می بایست مسئولین آن برای ساخت زیر ساخت های ارتباطی و مجازی تلاش بیشتر و نگاه بلند مدتی را مد نظر داشته باشند.

این ماجرا تلنگری است برای مسئولین برخی دانشگاه‏ها تا برای فراهم کردن حداقل امکانات و دسترسی‏های مجازی آن هم در شرایط بحرانی تمهیدات لازم را در برنامه خود بگنجانند.

0
0 0 vote
Article Rating
Subscribe
Notify of
guest
0 Comments
Inline Feedbacks
View all comments